Zeven maanden geleden ben ik begonnen met trainen voor de Dam tot Damloop. Niet mijn eerste intentie toen ik begon met hardlopen, ik wilde eigenlijk trainen voor de Alkmaar City Run by Night… een tochtje van vijf kilometer. Maar zoals dat wel vaker gebeurt met sport, bleek het verslavend en motiverend om jezelf af te beulen! Want, zo bleek, je komt vrij snel weer een stukje verder dan de vorige keer. En dat is leuk!

Nu is de Dam tot Damloop nog maar een maand ver weg en begin ik me toch wel een beetje zorgen te maken. Ik denk wel dat ik al ver genoeg ben om die 16,1 kilometer te rennen, maar of ik dat binnen de twee uur redt… ik weet het niet.

Gisteren gingen vriendlief en ik een “klein” rondje rennen van 7,5 kilometer, maar na 4 kilometer hing vriend letterlijk over een auto gebogen van uitputting! Een slechte generale? Ik hoop het, want 22 september is al zo dichtbij en verder dan 12 kilometer zijn we nog niet geweest!

Alle zorgen daar gelaten, hardlopen is gewoon super gaaf en heerlijk om te doen! Toegegeven, de eerste paar keer denk je dat je dood gaat. Hijgen, zweten, een zere keel… het hoort er allemaal bij. Maar na de vierde keer gaat het al beter en raak je bekend met termen als “je tweede adem” en leer je de bekende “steek in den zij” te negeren. Niet geheel zonder te vloeken en te schelden overigens…

Nog maar een maandje te gaan, ik kan niet wachten! Laat die Dam tot Damloop maar komen! Er zijn genoeg greppels langs de route om uitgeput in neer te ploffen!